เมื่อคืนฝันว่าเดินไปกับป้าอ้อย อารมณ์เหมือนวันที่เราเดินจากเสาชิงช้าไปพระอาทิตย์ ตามถนนเส้นเล็กๆ ปูหิน สองข้างทางเรียงรายด้วยรั้วบ้านสูงใหญ่ บ้านเมืองในฝันมีสโลปขึ้นๆ ลงๆ บนถนนไม่มีใคร นอกจากเรา
แล้วก็ผ่านไปถึงลานโล่งแห่งหนึ่ง มีศพวางเรียงเป็นระเบียบเป็นกลุ่มๆ แต่ละกลุ่มใหญ่ไม่เท่ากัน แถวหน้าของแต่ละกลุ่มเหมือนมีคนยืนคุมอยู่
ศพที่วางเรียงถูกมัดแน่นในห่อสวยงาม เป็นร่างเด็กบ้าง ผู้ใหญ่บ้าง อ้วนใหญ่บ้าง ผอมแห้งบ้าง ล้วนโผล่มาแต่หน้า เหมือนทารกแรกเกิดในห้องเด็ก หรืออีกนัยหนึ่ง เหมือนมัมมี่
จำได้ว่าในฝันนั้นเราสองคนเหลือบมองลานวางศพนี้แค่หางตา แล้วก็จ้ำเดินให้ผ่านไปเร็วที่สุด
จากนั้นก็มีคนไล่ตามมา ไม่รู้มีประสงค์อะไร แต่ทั้งๆ ที่ก้าวขาแต่ละก้าวได้ยากเย็น ทว่า เราไม่กล้าหยุด
...ไม่รู้ทำไมต้องกับป้าอ้อย ทำไมต้องเรียงเป็นระเบียบ ทำไมถึงแบ่งเป็นกลุ่มๆ แล้วทำไมแต่ละกลุ่มถึงมีศพวางไม่เท่ากัน ทำไมเขาต้องตามเรา แล้วเราทำไมไม่กล้าถาม
