| Rating: | ★★★★★ |
| Category: | Music |
| Genre: | Blues |
| Artist: | Stevie Ray Vaughan |
่็
อย่างที่ได้แจ้งให้ทราบไปบ้างแล้วว่าดิฉันกำลังหัดฟังเพลงบลูส์
แม้จะรู้แล้วว่าชอบ B.B. King ชอบ Robert Cray กิเลสโลภก็บอกว่ายังไม่พอ
ยังอยากรู้อีกว่าจะชอบแนวไหนอีก
ก็ปรากฏว่า้ลองฟัง Jimi Hendrix แล้ว รู้สึกว่ายังไม่แนว
สไตล์ของ Hendrix ยังไม่ตรงใจ มันสับสนซับซ้อนแล้วก็ฟั้งก์ไป (หรือป่าว-ไม่แน่ใจ-แน่ใจว่ายังไม่ชอบ)
จนเมื่อต้นเดือนสิงหาคม อ่านขวัญเรือน เห็นเขาพูดถึง The Essential Stevie Ray Vaughan and the Double Trouble ก็สนใจ
ไม่ใช่เพราะเขาเขียนไว้ว่า "บางคนเชื่อว่าสตีวี่ เรย์ วอห์น คือมือกีตาร์บลูส์ที่ดีที่สุด นับตั้งแต่โรเบิร์ต จอห์นสัน (คนนี้ดิฉันยังไม่รู้จัก) และถึงแม้ความเชื่อนี้จะไม่ถูกต้อง แต่โลกดนตรีก็ยกย่องสตีวี่มาก.."
แต่เป็นตอนที่เขียนว่า "เขาเสียชีวิตเมื่อปี ๑๙๙๙ จากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตก ช่วงนั้นสตีวี่กำลังอยู่บนจุดสูงสุดของการเป็นมือกีตาร์..." ตะหาก
แล้วการติดตามหาอัลบั้มนี้เกิดขึ้น ดิฉันก็เพียรไปถามคุณพี่คนขายซีดีเพลงแนว (แนวของดิฉันเอง) ในตลาดนัดแถวออฟฟิศ ตอนแรกพี่เค้าบอก เออ อัลบั้มนี้ขายดี แต่มันไม่ยักมีของเสียที พี่แกก็เชียร์ให้รับชุดอื่นไปก่อน
มันขัดใจดิฉันเกินไป ก็เลยยังไม่ได้รับมา
จนเมื่อวาน ไปดูหนังที่โรง IMAX สยามพารากอนกับอุดม
อุดมแวะชมซีดีที่ Gramophone ดิฉันเลยเตร่ไปดูที่แผนกเพลงบลูส์
ปรากฏว่าเจอเข้าให้
จึงรับกลับบ้านมาพร้อม B.B. King Duce Wild
(เสียทรัยพ์ไป ๘๙๙ บาท-ซื้อของลิขสิทธิ์ก็งี้ละนะ T T)
แน่นอนว่าต้องเปิด B.B.King ก่อน ซึ่งก็ไม่มีอะไรผิดพลาด
อัลบั้มนี้ฟังมาแล้วตั้งแต่คาสเซ็ต
ตอนจะเปิด Stevie นี่สิ ยังหวั่นใจ
ถ้าเป็นแนวเดียวกะ Jimi จะเป็นไง
ปรากฏว่าไม่
ถึงเพลงแรกๆ จะพบว่ามันเร็ว (ตามรูปลักษณ์และปีที่เค้าทำงานมันก็น่าจะเร็ว)
แต่มันเป็นเพลงบลูส์ที่มีรายละเอียด
มันเจ็บปวด มันหม่นหมอง มันกรีด มันย้ำลงไปในใจ
เป็นการเน้นย้ำถึงความ Blues ในใจในรูปแบบที่โมเดิร์นขึ้น
ฟังแล้วอยากจะร้องไห้
ร้องด้วยความโสมนัส ที่ตัดสินใจซื้ออัลบั้มชุดนี้มา
...เหนือความคาดหวังจริงๆ
เสียงกีตาร์บลูส์ของ Stevie Ray Vaughan คือเสียงกีตาร์เทพดีๆ นี่เอง
