| Rating: | ★★★★ |
| Category: | Books |
| Genre: | Childrens Books |
| Author: | เค็นซาบุโร โอเอะ |
ห่างเหินจากวรรณกรรมเยาวชนไปนาน แต่พอหลงไปเจอบูธดวงกมลสมัยในงานสัปดาห์หนังสือครั้งล่าสุด ได้พิศดูหนังสือลดราคาของสำนักพิมพ์ผีเสื้อ (ซึ่งไม่เคยเอาหนังสือของตัวเองมาลดราคาในงานนี้ด้วยตัวเองเลยสักครั้ง) ก็เลือกได้หลายเล่ม และเลือกเล่มนี้กลับมาด้วย
ก็เพิ่งอ่าน "รอยชีวิต" ของโอเอะ จบไป อยากรู้ว่าวรรณกรรมเยาวชนของนักเขียนรางวัลโนเบลที่เขียนนิยายได้ "หนัก" ขนาดนั้น มันจะเป็นยังไงกัน
แล้วฉันก็พบว่านี่เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่อ่านไม่ง่ายเลย ไม่ใสอย่างกับ "บึงหญ้าป่าใหญ่" ที่อ่านไปแล้วก็ยิ้มบางๆ มีความสุขกับภาพที่เกิดในหัว (แต่ฉันอ่านไม่ยักจบ) ไม่หรอก จะอ่าน "เด็กสองร้อยปี" ต้องใช้ทั้งทักษะในการอ่าน และวุฒิภาวะในการอ่าน ยิ่งถ้ามีแบ็คกราวนด์เกี่ยวกับสังคมญี่ปุ่นบ้าง แบ็คกราวนด์เกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของโอเอะบ้าง ก็อาจจะทำให้มีความเพียรที่จะ 'อ่าน' ความคิด และทำความเข้าใจกับสิ่งที่เขาบอกผ่านเรื่องราวที่เขียนไว้ได้มากขึ้น เข้าใจได้ในแง่มุมที่ละเอียดมากขึ้น
ฉันพบด้วยว่า เมื่ออ่านได้ และอ่านไปจนจบ ก็ได้พบว่านี่เป็นเรื่องราว และความคิดที่ลุ่มลึกมาก
ลุ่มลึกจนเราไม่น่าจำกัดมันให้เป็นเพียงวรรณกรรมเยาวชนเลยด้วยซ้ำ
ที่จริงมันน่าจะอ่านกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่ อ่านจบแล้วก็นำมาพูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนะกันได้
เพราะไม่ใช่ว่าสติปัญญาของผู้ใหญ่พัฒนามาไกลกว่าแล้ว ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสติปัญญาคนที่อ่อนด้อยกว่าอย่างเด็กอีกหรอก
แต่เพราะแท้ที่จริงแล้วสิ่งที่ผู้ใหญ่ขาดไปคือจินตนาการและความใส ซึ่งเด็กมีอยู่เต็มเปี่ยมนั่นเอง โดยเฉพาะในเด็กพิเศษ เขาจะใสเป็นพิเศษยิ่งกว่าเด็กปกติเสียอีก
การจินตนาการถึงการย้อนกลับไปในอดีตหรือไปในอนาคตไม่ใช่เรื่องใหม่
แต่การตั้งคำถามของโอเอะที่ว่า ได้ไปในเวลาอื่นแล้วไง? ในเมื่อเราไม่สามารถเปลี่ยนสิ่งที่เคยเกิด หรือสิ่งที่จะเกิดไม่ได้ แล้วจะไปให้ได้ประโยชน์อะไร?
นี่ตะหากที่เฉียบ
ฉันชอบที่โอเอะกล้าโยนคำถามที่หนัก และปวดใจอย่างนี้ใส่คนอ่าน
นอกจากนี้ยังชอบตอนจบเอามากๆ
ไม่ว่าเราจะกลับไปในอดีต หรือไปในอนาคตได้
แต่เวลาที่สำคัญที่สุดคือ 'เดี๋ยวนี้' นี่แหละ
