แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สาธิตฯ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สาธิตฯ แสดงบทความทั้งหมด

วันอาทิตย์ที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

รูปลับ-แอบถ่ายสาวโต๊ะเดียวกัน





เจอสาวคนนี้ในงานแต่งเพื่อนฮะ

นั่งคนละฟากโต๊ะกับสาวคนนี้
เห็นปากน้อยๆ ขยับแหม็บๆ
กินมั่ง เม้าธ์มั่ง ออกจาน่าเอ็นดู

เลยแอบใช้ดิจิตอลซูมเก็บภาพน่าเอ็นดูของเธอมาฝากกัน


แถมท้ายสำหรับใครที่สงสัยว่าเธอคนนี้ใช้อะไร สูงวัยขนาดนี้แล้วหน้ายังใส
มีเฉลยในอัลบั้มต่อไปนะฮะ

แต่งสวยไปงานแต่ง




วันเสาร์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๓๕๕๒ เป็นวันฉลองแต่งงานของจินนี่น้อย
แต่จินนี้น้อยจัดที่เชียงใหม่
ไม่รู้เป็นไง อิฉันละอยากไปเสียจริงๆ
ก็เลยจัดการให้ตัวเองได้ไป

ดีนะ ที่ไปเพราะทั้งงาน มีเพื่อนสาธิตฯ แค่ ๖ คนเอง

งานนี้จัดที่ริมสระว่ายน้ำ โรงแรมเชียงใหม่ภูคำ
เป็นงานเล็กๆ บรรยากาศน่ารัก เพราะมีพร็อบเป็นพระจันทร์ใกล้เต็มดวง
เจ้าสาวก็ส้วยสวย..ให้ตายเหอะ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นจินนี่สวยเท่านี้มาก่อน
สงสัยได้รัศมีเปล่งปลั่งของว่าที่คุณแม่ช่วยขับให้คุณเธองามเด่น เอิบอิ่มด้วยหน้าอกหน้าใจใหญ่เด้งขึ้นถึง ๓ เท่า

อิ อิ

ส่วนเจ้าบ่าว เพื่อนเจ้าสาวทุกคนยอมรับโดยถ้วนทั่วว่า..โคตรน่ารัก

อิจฉามันว่ะ ได้สามีที่ทั้งเด็ก น่ารัก แล้วก็เข้าใจพูดจาขนาดนี้

(ที่หน้างาน ชมจินนี่ว่าสวยด้วยการแซวไปที่สามีหนุ่มของเธอ ว่า
ตั้งแต่ได้เจอกัน วันนี้จินนี่สวยที่สุดเลยเนอะ
สามีหนุ่ม-นามกรว่า อาร์ต-ยิ้มตาหยี แล้วตอบว่า
สวยทุกวันเลยครับ
..........กรี๊ดดดดดดดดด-น่ารักๆๆๆๆๆ)

วันพุธที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2552

เพื่อนฉัน : ยิ้มของคนเป็นแม่



แม้ว่าหน้าจะอยู่ในเงา
แต่ยิ้มของเธอยังเจิดจรัส



เจอจินนี่น้อยเมื่อวันแต่ง เอ & เอ
(วันไหนนะ น้าเอ๋)

จินนี้น้อยนำข่าวดีมาบอกอิฉันเป็นคนแรก ว่าเรากำลังจะมีหลาน
หลาน วันนั้นอายุ ๓ เดือนกว่าๆ นอนอุตุอยู่ในพุงตุ่ยๆ ของเธอ

แหม้...อิฉันแสนยินดีจะได้เห็นหน้าหลาน

ขำดีนะ จินนี่น้อย
ใครจะคิดว่าวันนึงแกจะเป็นแม่
^_^

วันอาทิตย์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2551

งานวิวาห์คนชื่อเอ




อาทิตย์ที่ ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
งานฉลองมงคลสมรสของพี่เอ-น้องเอ ที่สยามสมาคม

เอเป็นเพื่อนสาธิตฯ
สมัยอิฉัน เด็กสาธิตม.ช. สอบเข้าทีเดียวตอน ม.๑
หนึ่งชั้นมีกันแค่ ๓ ห้อง แบ่งกันจากการเรียงลำดับตัวอักษรนำหน้าชื่อ

อิฉันอยู่ห้อง ๒ เออยู่ห้อง ๓
ไม่ถึงขั้นคลุกคลีตีโมง สนิทสนมกลมเกลียวกันก็จริง
แต่งานนี้ก็ไปกะเขาด้วย เพราะนังเอ๋ถึงกะนั่งรถตู้มาจากเชียงใหม่

ตะแรกก็ว่าจะติดรถตู้ขากลับไปกะเขา แต่ก็เปลี่ยนใจซะงั้น
เพราะนังเพื่อนไม่ยอมไปซื้อตั๋วกลับให้เป็นที่แน่นอน ว่าอิฉันได้กลับแน่
กอปรกับเครียด เรื่องคน (มากกว่าเรื่องงานและเรื่องเงินนิดนึง)
เลยถูกประนามว่าเป็น "ม้าน้อยขาเบี้ยว" กันไปซะงั้น

ยอมรับแต่โดยดีละฮะ

ป.ล. เจอเจ้าบ่าวครั้งแรกก็งานนี้
แต่รู้สึกว่าทั้งสองน่ารัก และสมกันมากๆ เลย
ขอให้ทั้งสองมีความสุขและเป็นกำลังใจให้กัน เดินเคียงข้างกันไปจนตลอดทางเลยนะฮะ
(ลืมเขียนอวยพรง่ะ)