แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สะดุดตา แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สะดุดตา แสดงบทความทั้งหมด

วันพฤหัสบดีที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2553

ชีวิต (๑)






๑๘.๓๘ น.
พุธที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๓
ปากซอยสุขุมวิท ๓๓/๑ เยื้องดิ เอ็มโพเรียม


วันเสาร์ที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2552

เรดาร์แมว : แมววังหลัง



แมวสาวที่เตร่อยู่แถวโซนช็อปปิ้งของมือสองย่านวังหลัง

ไม่มีใครรับเป็นเจ้าของ


แต่มันดูดีมาก อ้วน ลายสวย
และก้อได้รับการทำหมันด้วย

เห็นอ้วนตันนักเลยคลำพุงดู เจ้าของร้านที่เจอมันเล่าว่ามันไม่ได้ท้องหรอก
แต่หลังจากมันคลอดลูกออกมา ๔ ตัวแล้วก็มีคนพาไปทำหมัน

จากนั้นมันก็อ้วนปุ๊กดังที่เห็น


(เห็นเค้าเล่าว่าลูกทั้ง ๔ ของนังมี่ไม่ได้เป็นสีขาวสวยแบบมัน แต่เป็นแมวขาว-ดำ..ก็แปลกดี ว่าอะไรคือตัวกำหนดว่าแมวตัวไหนจะมีลายยังไง ขนยังไง ตาสีอะไร)




เสาร์ ๑๓ มิถุนายน ๒๕๕๒

หลังจากย้วยกับมัลติพลายมามากกว่าครึ่งวัน อิฉันก็ได้ฤกษ์เดินทางไปวังหลังเพื่อตัดผมกะพี่หมู
ระหว่างทางก็คิดไม่ตกว่าจะตัดข้างหน้าสั้นหรือข้างหลังสั้นดี
หรือจะเอาให้สั้นไปหมดเลยทั้งหัว

เพราะว่าจริงๆ แล้วก็ออกจะเสียดายผมอยู่ ผมยาวมันอาจจะดูน่ารำคาญ แต่พอรวบปึ้บความน่ารำคาญทั้งหลายทั้งปวงมันสลายหายไปหมดเลยนี่นา

อย่างไรก็ตาม เป็นอันว่าไม่ได้ตัด เพราะว่าพี่หมูไม่อยู่
ลูกน้องแกรายงานว่าแกพาเืพื่อนไปทำจักรยาน
"นานแหละ" ชีเซ่ด

ไม่เป็นไร (แอบดีใจเพราะไม่ต้องตัดสินใจ)

แวะช้อปปิ้งวังหลังแป๊บนึง เลยได้เจอนังมีมี่ด้วย


วันจันทร์ที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2552

เพ็ญโพยมเยี่ยมฟ้า กลางกรุง






ค่ำวันจันทร์ที่ 9 มีนาคม 2552








หมายเหตุ:
-เดินไปเข้าห้องน้ำก่อนกลับบ้าน บังเอิญมองเห็นพระจันทร์ขึ้น
-ใกล้เต็มดวงแล้วสิ (เต็มดวงวันนี้ วันนี้วันพระ)
-คงมีแค่ช่วงเวลานี้สินะ ที่พระจันทร์กับพระอาทิตย์ได้สบตากัน

วันเสาร์ที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2552

สะกิดตา-สะกิดใจ : อะไรอยู่ในตู้ร้องทุกข์


เพียงแผ่นเดียวในตู้


เสาร์ที่ ๑๐ มกราคม ๒๕๕๒
วันเด็กแห่งชาติ
วันก่อนวันเลือกตั้งผู้ว่ากรุงเทพฯ

แปลกดีที่เช้านี้หนาว
อิฉันไปเดินหนาวอยู่หน้ากระทรวงมหาดไทยตั้งแต่แปดโมงเช้า
หนาว+ง่วง (ผ้าคลุมไหล่แกไม่ช่วยอะไรเลยง่ะอิ๋ว)
เดินผ่านตู้ใสๆ ตู้นึง ดันสะดุดตากะกระดาษแผ่นเดียวในตู้นั่น

แหม๋ ช่างวางแหมะลงอย่างเหมาะเจาะ พอดิบพอดีเสียจริงนะยะ

วันเสาร์ที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2551

สะกิดตา-สะกิดใจ





เสาร์ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๕๑

ไปศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ ถนนอังรีดูนังต์
เสร็จแล้วจะไปสยามพารากอน แต่ขี้เกียจเดิน
เลยยืนรอรถเมล์ข้างหน้า

รู้สึกเหมือนจะเป็นลม
ไม่ใช่เพราะเพิ่งเสียเลือด แต่เพราะเหม็นปัสสาวะมนุษยละแวกนั้น

มองไปรอบกาย พยายามหาว่าตรงไหนเหม็นน้อยกว่า
ดันไปเจอกับห้องน้ำสาธารณะกทม. เข้า
อ้าว ห้องน้ำก็มีนี่่หว่า

โปสเตอร์ที่แปะอยู่น่าสนใจนะฮะ