ญี่ปุ่นเดือนมีนา

Start:	Mar 12, '10
End:	Mar 21, '10
Location:	สุวรรณภูมิ-โอซาก้า-สุวรรณภูมิ

เดิมจะไปฮิโรชิม่ากับบางกอกแอร์เวย์ส
ไปๆ มาๆ จะได้ไปโอซาก้ากับการบินไทยแทน

เค้าว่ายังเหลืออยู่ 10 องศา
แต่บางเค้าว่าดอกบ๊วยจะบาน
เค้าเองก็หวังได้เห็นซากุระ (บ้าง)


must
-sento
-Kyoto
-maiko
-ryokan (จะมีปัญญาไหม?)
-Tokyo Tower
-udon เส้นสด
-sashimi ของแท้
-เหล้าบ๊วยและสาเก
-ดอกบ๊วยและซากุระ
-Yubari Melon Steamcake
-อื่นๆ

ชวนน้องชม : คอนเทมโพรารีบัลเลต์

Start:

Sep 25, '08 7:30p

ชวนอุดมกับอุดมพรไปชมคอนเทมโพรารีบัลเลต์จากคณะซูริกบัลเลต์ สวิตเซอร์แลนด์
เล่นที่ศูนย์วัฒนธรรม เวลา 19.30 น.

บัลเลต์เชิงนามธรรม 3 ตอน ไร้ีบทพูด
มีแค่มิวสิค สัญลักษณ์บนเวที ท่าเต้นและแสง แสดงเรื่องราว

ใครจะไปยกมือขึ้น!

ดงละครที่ได้เห็น

จำเป็นต้องถ่าย
ก็ป้ายเค้าออกจาสวย
แต่ใครช่วยเอาตู้โทรศัพท์ข้างหลังออกไปหน่อยได้ไหม?

อาทิตย์ที่ ๒๔ สิงหาคม ๒๕๕๑

สามสาวไปถึงตำบลดงละคร อำเภอเมือง นครนายก เพื่อเยือน "ดงละคร" เมืองโบราณสมัยทวาราวดี ที่เชื่อว่าสร้างโดยเขมร (โบราณ)
นักโบราณคดีสันนิษฐานว่าตอนที่เมืองแห่งนี้ (จริงๆ ชื่อไรไม่รุ แต่เรียกว่าดงละครตามเสียงเพลงปี่พาทย์ที่บางคนได้ยินตอนกลางคืน...บรื๋อว์) รุ่งเรืองนั้น พื้นที่กรุงเทพมหานครอมรรัตนโกสินทร์ฯ ที่เราอาศัยอยู่นี้ยังเป็นก้นทะเลอยู่เรย

ว่ากันว่าเมืองแห่งนี้ล่มสลายไปเพราะโรคระบาด (ห่า-หรืออหิวาต์นั่นเอง)
ฟังฟังดูคล้ายเมืองเวียงกุมกามที่ตอนแรกจะได้เป็นเมืองหลวงของล้านนาแทนเชียงใหม่ แต่ถูกน้ำปิงท่วมจนจมมิดเสียก่อนยังไงยังงั้น

ในพื้นที่เมืองดงละคร มีชาวบ้านยุคปัจจุบันทำการเพาะปลูกและตั้งบ้านเรือน เช่นเดียวกับชาวเมืองเชียงใหม่ทำสวนลำไยอยู่ใกล้เจดีย์วัดเก่าในเวียงกุมกาม

แต่ดิฉันว่าดงละครน่าสงสารกว่าเวียงกุมกาม เพราะนอกจากไม่ได้รับการจัดการที่ดีจากท้องถิ่นคือ อบต. แล้ว (ดิฉันว่าการดูแลจัดการจากท้องถิ่นสำคัญกว่าจากกรมศิลป์ฯ มากนะ) ยังไม่ค่อยเหลืออะไรให้เราเห็นเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนกับที่เวียงกุมกาม

ไปดงละครวันนี้เลยไม่ได้เห็นอะไรมาก
ที่ไม่พาตัวเองไปเห็นมากๆ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ไม่ค่อยสบายตัวด้วย
ในนั้นถึงจะเป็นป่า เป็นดงสมชื่อ ถึงจะมีเสียงนกบ้าง แต่มันแปลกๆ
อึดอัดๆ อย่างไรบอกไม่ถูก อากาศก็ร้อนอ้าวแบบฝนกำลังจะตก
เดินๆ อยู่ใจก็นึกอยากจะกลับเร็วๆ

ยังไงไม่รู้แหละ
รูปที่ถ่ายมาก็มีแค่นี้อีก

อยากลองหาดูไหม ว่าถ่ายติดอะไรมามั่ง?

หึหึ

สีสันของความหลากหลาย

น้องเขาบอกว่าแม่ทำให้

เพื่อนเอ๋เพิ่งเล่าเรื่องที่เธอไปเยี่ยมโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
เลยนึกถึงภาพชุดหนึ่งที่ยังหาโอกาสใชว์ไม่ได้สักที
ไม่ใช่เพราะภาพมันไม่สวย ไม่ชัด
เพราะในความรู้สึกของเจ้าของความทรงจำ คือดิฉันเอง
สิ่งที่เห็นคือความสวยงาม
คือความประทับใจจากความพยายามและตั้งอกตั้งใจของเด็กกลุ่มหนึ่ง

แม้เด็กเหล่านี้ไม่โอกาสทัดเทียมกับเด็กไม่น้อย ในวัยเดียวกัน ซึ่งมีพ่อแม่พร้อมหน้า มีข้าวกินอิ่มหนำ มีโรงเรียนดีๆ ไป เด็กๆ ที่เกิดมา แล้วก็โตขึ้นโดยไม่ถูกตั้งคำถาม ว่าเด็กคนนี้มีสิทธิ์เข้าเรียนไหม เรียนจบ ป.๖ แล้วจะได้รับวุฒิบัตรหรือเปล่า

แต่เขาไม่ได้นั่งงอก่องอขิงกับโชคชะตา เพราะเขายังโชคดี ได้เข้าโรงเรียน และมีครูดีๆ ที่พร้อมจะสอนให้เขารู้เท่ากับเด็กในเมือง

เด็กๆ เหล่านี้มาจากโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์แม่จัน จังหวัดเชียงราย
ได้รับเชิญให้มาโชว์การแสดงให้แขกผู้มีเกียรติจากกรุงเทพฯ ทุกคนฝึกซ้อมมาอย่างดี
พวกเขาแต่งตัวสวยงาม โชว์การแสดงอย่างสุดความสามารถ

คืนนั้นแขกผู้มีเกียรติและเจ้าภาพร่วมกันสนับสนุนทุนการศึกษาของพวกเขาไปไม่น้อย

แม้ไม่มีส่วนสนับสนุนในจุดนี้ แต่ในฐานะผู้สังเกตการณ์ ดิฉันรู้สึกประทับใจ และภาคภูมิใจในตัวเด็กๆ เหล่านี้แทนครูของพวกเขาจริงๆ่

สวัสดีวันสุนทรภู่

ถึงโรงเหล้าเตากลั่นควันโขมง           มีคันโพงผูกสายไว้ปลายเสา

โอ้บาปกรรมน้ำนรกเจียวอกเรา         ให้มัวเมาเหมือนหนึ่งบ้าเป็นน่าอาย

ทำบุญบวชกรวดน้ำขอสำเร็จ            สรรเพชญโพธิญาณประมาณหมาย

ถึงสุราพารอดไม่วอดวาย                ไม่ใกล้กรายแกล้งเมินก็เกินไป

ไม่เมาเหล้าแล้วแต่เรายังเมารัก        สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน

ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป            แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืนฯ

 

จาก นิราศภูเขาทอง วรรณคดีีประเภทนิราศที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นนิราศเรื่องที่ดีที่สุดของ สุนทรภู่ ู่ กวีเอกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พ.ศ. ๒๓๒๙-๒๓๙๘) ซึ่ึ่งได้แต่งนิราศเรื่องนี้ระหว่างการเดินทางไปนมัสการเจดีย์ภูเขาทอง ณ กรุงเก่า (พระนครศรีอยุธยา) ในเดือนสิบเอ็ด ปีชวด (ราว พ.ศ. ๒๓๗๑) ขณะบวชเป็นพระภิกษุ