“..ยังรักกันอยู่ไหม?”
เขาถามมาตามสาย
ทั้งๆ ที่ควรตอบรับ
แต่ฉันตอบกลับเพียงเสียงหัวเราะ
เพราะไม่รู้ว่าเขาถามเพื่ออะไร
เพื่อที่จะได้ครอบครองฉัน
หรือแค่ถามไปอย่างนั้น
ทั้งๆ ที่ต้องการมีเขา
ทั้งๆ ที่ก็เหงาเหมือนกัน
แต่ฉันยังไม่แน่ใจ
จะทนได้ไหม ชีวิตที่มีใครครอบครอง
ถ้าฉันตอบรับให้กับคนที่แค่
แต่ไม่ต้องการครอบครอง
ต่อไป ฉันจะกลายเป็นอะไรในสายตาเขา
คิดไม่ถึง นึกไม่ออก
ด้วยเหตุนี้
ผู้หญิงโง่อย่างฉันจึงไม่มี
ฉัน: ดิฉันไม่เคยไว้ใจใคร!
กับเพื่อน ไม่เคยมีปัญหาเรื่องความไว้วางใจ
....คือส่วนหนึ่งของการตอบโต้ในบล็อกอันหนึ่งที่เขียนถามความเห็นเกี่ยวกับความไว้วางใจคนรัก
ตอนที่ตอบเขาไปว่า "กับเพื่อน ไม่เคยมีปัญหาเรื่องความไว้วางใจ" นั่น คิดในใจ แต่ไม่ได้เขียนลงไป ว่า
เพราะถ้าคนคนนั้นไม่น่าไว้วางใจแล้ว เราก็คงไม่คบเป็นเพื่อนหรอก
ก็เราน่ะหยิ่งจะตายไป เพื่อนเนี่ย เลือกคบหยั่งกะอะไรดี
ทุกวันนี้ก็เลยมีเพื่อนจริงๆ น้อย นับหัวถ้วน แต่ทุกคนที่เรียกว่า "เพื่อน" เป็นคนที่วางใจได้ พูดกันได้อย่างเปิดอก
รู้สึกว่าแบบนี้ดีกว่ามีเพื่อนมาก แต่วางใจไม่ได้ เข้าไม่ถึง
...วันนี้ หลัง Mamma Mia ที่สกาล่า ขณะโซ้ยส้มตำปูปลาร้า (หวาน) ในร้านมารีน่ากับป้าอ้อย เพื่อนรุ่นพี่ที่ทั้งรักทั้งงอน ถูลู่ถูกังกันมานาน และี่กำลังจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ กันอีกพักใหญ่
(อันนี้ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ผลักดันให้ต้องมองหาคู่หู คู่หาง หรือถ้าเป็นไปได้คือคู่รัก สำหรับเป็นเพื่อนทำกิจกรรมสัพเพเหระที่เคยทำกับป้ามัน)
ขณะพูดถึงวันเดินทางของชี ก็ดันนึกถึงความวางใจ-ไม่วางใจอะไรนี่ขึ้นมาอีกหน
ด้วยความเป็นคนไม่เก็บกักอะไรอยู่ในใจ แล้วก็ไม่สนใจว่าเพื่อนจะทำไง ลำบากใจไหมกับเรื่องที่ได้รู้
จึงได้ทำการสารภาพให้ป้าอ้อยฟังไป
..ว่า เราเพิ่งจะเสียเวลา ๑๐ ชั่วโมง (ของวัยสาวตอนปลาย) ในการลงทุนทำความรู้จักกะคนคนหนึ่ง โดยการพบกันสองวาระ
บ้าแท้ๆ
นั่งคุยกันครั้งละ ๕ ชั่วโมง (๕ ชั่วโมงเชียว!)
๑๐ ชั่วโมง ของวันเสาร์อาิทิตย์
แทนที่จะเอาไปนอนกลางวันให้หน้าตาเอิบอิ่ม
แทนที่จะเอาไปดูหนัง X กองเป็นตั้งที่รอฤกษ์อยู่ ว่าเมื่อไหร่มึงจะดูกูเสียที
แทนที่จะเอาไปท่องศัพท์ ทบทวนแกรมม่าภาษาญี่ปุ่น (ใกล้สอบแล้วนะแก)
แทนที่จะเอาไปฝึกโยคะให้เก่งๆ จะได้กลายเป็นป้าจิ๊ไวๆ
แทนที่จะเอาไปนั่งเล่นทอดหุ่ยในสวนสาธารณะ ดูพ่อแม่ลูกเค้าจูงมือกันเดินเล่น มีความสุข
แทนที่จะเอาไปเยี่ยมเพื่อนที่ไม่สบาย
แทนที่จะเอาไปนั่งเขียนบล็อก จีบผู้ชายทางเอ็มเอสเอ็น แม้กระทั่งเซ็กซ์โฟนกะใครสักคน
ดันเป็น ๑๐ ชั่วโมงที่
..ต้องรับอนุมูลอิสระจากควันบุหรี่โดยไม่จำเป็นเล้ย-ปกติโคตรจะรังเกียจ (วิตามินซีวันละพันมิลลิกรัมจะช่วยให้กูไม่ให้แก่กะไอ้ควันนี้ได้ไหมเนี่ย?)
..ต้องนั่งฟังเรื่องของเขาเป็นส่วนใหญ่ เรื่องตัวเองไม่ค่อยมีจังหวะพูด (หรือเขาไม่อยากรู้วะ?)
..ต้องปั้นหน้าระรื่น แสร้งว่า ดิฉันนั้น ที่แท้แล้วเป็นผู้หญิงใจกว้าง ฉลาด เข้าใจอะไรง่ายๆ และเป็นมิตรกับคุณเสมอ (อ้วก!)
..ก่อนจะเสียเวลา ๑๐ ชั่วโมง ต้องถ่อไปที่นัดที่แม่ง ไกลบ้านกูเจงๆ อีก
..แถม ไอ้ ๑๐ ชั่วโมงนรกที่ควันบุหรี่เข้าตานี่ ยังทำให้สมองเบลอ ประมวลผลพลาด
ตัดสินใจไว้วางใจเขาไปซะงั้น
เฮ้่อ.... แย่ว่ะ
เสียความรู้สึกไม่น้อย แต่คงไม่บ่นมากแล้ว
เท่าที่บ่นไปก็มีกระแสเสียง ทับถม+สมน้ำหน้า จนกูจะบ้าอยู่แล้ว
เอาเป็นว่า ขอบันทึกไว้ ณ ที่นี้ละกัน
ว่าต่อไปให้จำไว้
..ในเมื่อคิดว่า เพื่อน คือคนที่แกไว้ใจได้เสมอ
ก่อนจะคิดไว้ใจผู้ชาย ก็ควรคบให้ชัวร์ก่อน
ว่ามันเป็นเพื่อนกะแกได้
ชีวิตจะเป็นอย่างไร ถ้าตื่นเช้าในวันหนึ่งแล้วพบว่าตามองอะไรไม่เห็นอีกแล้ว?
วันนี้
ไอพอดนาโนน้อยของดิฉันตัดสินใจจะดับจอให้มืด หลังจากที่ลังเล ร่อแร่มาพักใหญ่ ว่าจะเป็นจอดีๆ หรือจะเป็นจอเสื่อมๆ ดี
ก็..
ใจหายอ่ะนะ
(ใช้ครบ ๒ ปียังหว่า?)
ก็รู้..
ว่าสิ่งของมันมีอายุการใช้งานของมัน
แล้วนี่ ไอพอดน้อยก็ไม่ได้พัง ยังฟังเพลงได้เพราะเหมือนเดิม แค่ไม่มีข้อมูลอะไรขึ้นบนจอ เปิดเครื่องก็โชว์แค่จอสว่างๆ เดี๋ยวๆ ก็มืดไป เข้าโหมดประหยัดพลังงาน ว่างั้น
เพียงเพราะไม่เห็นข้อมูลบนจอ ยังไม่เพียงพอจะเป็นเหตุผลในการทอดทิ้งไอพอดน้อย
ทว่า่..
ดิฉันคงต้องเรียนรู้ที่จะใช้ไอพอดชัฟเฟิลที่บรรจุเพลงไว้ ๕๐๐ กว่าเพลง
หมดสิทธิ์เลือกฟังเพลง
หมดสิทธิ์เปลี่ยนโหมด EQ
หมดสิทธิ์เลือกฟังซ้ำเพลงที่กำลังอิน
หมดสิทธิ์ปรี๊ดไปหาเพลงบางเพลง ศิลปินบางคน เพื่อเยียวยาอาการป่วยทางใจที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน
หมดสิทธิ์จ่อมอยู่ในฟีลของบูลส์ หรือโซล หรือฟังก์
ต่อไปนี้ไอพอดน้อยปล่อยอะไรมา ก็ต้องฟัง
ถ้าไม่ฟัง ก็ต้องกด > เลื่อนไปเพลงถัดไป
ที่เลวร้ายกว่านั้นก็คือ ไม่มีทางรู้เลยว่าไอพอดน้อยใกล้หมดลมเต็มที ต้องรีบพาไปจุ๊บ รับพลังจากคุณแสนดี (ชื่อแลปทอป) โดยด่วน
...
นึกๆ ดู
การที่ไอพอดน้อยมามีอันเป็นไปแบบนี้ มันช่างเหมือนชะตาชีวิตของดิฉันเสียนี่กระไร
เหมือนตรงที่
เราไม่รู้ว่าจะได้ฟังเพลงอะไรเป็นเพลงแรก
รู้แค่ว่า ถ้าไม่ชอบเพลงแรก หรือเพลงแรกยังไม่ฟีล ก็จงอย่าเอาแต่หงุดหงิดใจ อย่าขี้เกียจ กดหาเพลงต่อไป จนกว่าจะถูกใจ
ในชีวิตเรา ดิฉันก็ไม่รู้หรอก ว่าออกจากบ้านไปวันนี้จะเจอผู้ชายยังไง ดีไหม เจอแล้วจะสนุก มีความสุข
หรือทุกข์ถนัด
โอเค เรากด > หนีผู้ชายที่เราไม่ถูกใจได้เหมือนกัน
ดิฉันเองอาจจะดีกว่าผู้หญิงอีกหลายคนด้วยซ้ำ ที่เป็นคนไม่ลังเลที่จะกด >
แต่..
การกด > skip ให้ชีวิตมันเจ็บปวดกว่ากดไอพอดนะ
เวลาเราเจอเพลงที่เรากด > มันไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบ เราเกลียด เรารับไม่ได้
เพราะถ้าเรารู้สึกอย่างนั้น เพลงนั้นคงไม่มีสิทธิ์จะสะเออะเข้ามาอยู่ในไอพอดของเราตั้งแต่แรก
ไม่อยากฟังในโมเมนท์นี้ ในโมเมนท์ต่อๆๆๆๆๆ ไป เราอาจจะคิดถึงเพลงที่เรากด > หนี
แต่กับชีวิตจริง
นอกจากเราจะไม่รู้ว่าผู้ชายที่คบอยู่ หรือกำลังจะคบ เป็นแบบที่เราชอบจริงหรือเปล่า
(บางคน บางที บางกรณีเราก็คบเพราะเราประสาท คิดว่าเหลือเวลาน้อยเต็มทีแล้วน่ะ-นึกออกไหม?)
แล้วไม่รู้เป็นยังไง
ก่อนกด > กับผู้ชายสักคน
เรามักจะรักเขาแล้วทุกที
เจ็บปวดกว่ากันมากมายนะ
วันนี้พบว่ามีอาการจิตตก
อยากหลบลี้หนีผู้คนไปอยู่อย่างสงบเงียบ อ่านหนังสือที่อ่านไม่จบ
แผนไปเที่ยวทีี่กำลังวาง ว่าจะไปกับเพื่อน เพื่อนยุ่งนัก ทำให้ชักอยากจะเบี้ยว
แล้วแบกเป้ หนีไปนอนเงียบๆ แถวสังขละบุรีคนเดียว
ถ้ามันยากไปกแค่หนีไปดูหนังเศร้าๆ แล้วร้องไห้ให้สาใจ
ทำไมเป็นแบบนี้?...ไม่แน่ใจ
พยายามคิดดูว่าทำไม ไล่สาเหตุได้หลายประการอยู่
อาจเป็นได้ว่าจิตตกเพราะ...
...ไม่รู้จะบอกมันไปทำไม บอกไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา เพื่อนก็คงไม่สนใจ แต่เราสิ ..อายเปล่าๆ
‘ไม่ต้องรับสาย-ถ้าเธอไม่เหงา’ ..แต่ดึกๆ ก็ส่ง sms ตอบไป น่ากลัวมาก เพราะเขายอมรับว่าโทรมาเรื่องที่เราคิดพอดี มีเสียงโทรศัพท์ดังกลางดึกอีกครั้ง ..ไม่กล้ารับ
คราวนี้เลยนอนฝันร้ายไปจนตื่น (ตื่นมาอย่างโทรม สุดๆ)
...ไม่รู้จักเข็ด ไม่รักสุขภาพ สมควรแล้วๆๆๆๆ
...ไม่จริงเลย เป็นสาวโสด ไม่ได้แปลว่าไม่รู้ ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้นะ [T-T]
หาเหตุผลเรียบร้อยแล้วคงต้องหาทางแก้ปัญหาให้ตัวเองด้วย
เอาไงดี...
ป.ล. ใครรู้ตัวว่าโทรมาแล้วจะโดนวีน อย่าเพิ่งโทรมาช่วงนี้นะ จิตกำลังตก อาจะโดนกรี๊ดใส่แบบสมนาคุณพิเศษ ...เขียนอีเมล์มาละกัน
โดยไม่ทันตั้งตัว: ราคาน้ำมันโลกก็ทำเอารถสองแถว แถวๆ อ่อนนุชก็ขึ้นราคาเป็น ๗ บาท และอีกไม่นานก็คงขึ้นถึง ๑๐ บาท
(เมื่อมาอยู่แถวนี้ใหม่ๆ ราว ๔ ปีก่อน มันแค่ ๔ บาทเอง)
โดยไม่ทันตั้งตัว: จากราคาน้ำมัน ส่งผลให้น้ำมันพืชพลอยขึ้นราคาไปด้วย และทำให้ขนมปังไส้ถั่วแดง ขนมที่พอจะิ 'กินได้' แถวๆ ปากซอยอ่อนนุชก็ขึ้นราคา จาก ๒๐ เป็น ๒๕ บาท
โดยไม่ทันตั้งตัว: เมื่ออะไรๆ แพงขึ้น OHAYO น้ำเต้าหู้สำเร็จรูปยี่ห้อโปรดก็ขึ้นราคาจาก ๓๐ เป็น ๓๕ บาท
โดยไม่ทันตั้งตัว: มอเตอร์ไซค์รับจ้างในจุดวิกฤตที่จะพาไปขึ้นรถไฟฟ้าได้เร็วขึ้นราว ๓๐ นาทีทุกๆ เช้า ก็ประกาศจะขึ้นราคาจาก ๑๐ บาท เป็น ๑๒ บาท
โดยไม่ทันตั้งตัว: ภาวะขาดแคลนอาหารของโลกเริ่มส่งพิษให้ข้าว อาหารหลักของคนไทยขาดแคลน เมืองไทยจึงเริ่มเข้าสู่ยุค 'ข้าวยาก' อย่างแท้จริง (ส่วนหมาก-อันนั้นมันแพงอยู่ตัวอยู่แล้ว) ในสังคมก็เลยเกิดอะไรแปลกๆ เช่น การขโมยเกี่ยวข้าว การเวียนซื้อข้าวสารถุงในห้างเพื่อการกักตุน>>ชาวนารวยหรือเปล่า?? อันนี้ไม่แน่ใจ
โดยไม่ทันตั้งตัว: ตอนนี้น้ำตาลกำลังจะแพงตาม ถ้าถึงวันนั้น โลกใบนี้จะเป็นยังไง คนจะผอมลง เพราะของหวานแพงขึ้น หรือคนก็ยังอ้วนเหมือนเดิม เพราะความหวานเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
โดยไม่ทันตั้งตัว: จะมีอะไรประหลาดๆ เกิดขึ้นกับประสิทธิภาพในการจับจ่ายของตังค์ในกระเป๋าดิฉันอีกไหมเนี่ย???
ป.ล. เมื่อสิบปีก่อน ตอนเพิ่งเรียนจบ ค่าเงินบาทก็ถูกลอยตัวโดยไม่ทันตั้งตัว ตอนนั้นเล่นเอาทั้งบ้านทั้งเมืองกลายเป็นอัมพฤกษ์ คือเดี้ยงไปเลย เด็กจบใหม่ก็หางานทำไม่ได้ (เลยต้องไปทำงานหนังสือผู้ชายอย่างดิฉัน) เจ้าของธุรกิจก็ล้มละลาย บางคนก็สู้ พยายามแก้ปัญหา แต่บางคนยอมแพ้ ยอมตาย หลายครอบครัวก็เลยแตกแยก หลายชีวิตพังทลายไม่เป็นท่า กว่าจะยืนขึ้นได้ใหม่ก็เล่นเอาอ่วม
แล้วกับภาวะ 'ไม่ทันตั้งตัว' ตอนนี้ล่ะ เราจะทำอะไรกับมันได้บ้าง นอกจาก
-ประหยัด
-บริโภคให้น้อย
-พึ่งพาลำแข้งของตัวเองให้มากขึ้น
ทุกวันนี้ สิ่งที่ตัวเองต้องเจอก็ว่าทำให้เหนื่อยแล้ว แล้วกับคนอื่นที่หาเงินได้น้อยกว่า แต่ต้องใช้ชีวิตเหมือนๆ กันล่ะ เขาจะเป็นยังไง... ขอถอนหายใจหน่อยนะ
เฮ่ออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
